با آن كار مىكند ، و علم وى ميگردد كه با آن ميداند ، و وجودش مىشود كه با آن هستى پيدا مىكند . پس در اينحال ، عارف در حقيقت و واقع ، متخلّق به اخلاق خدا ميگردد . » و چون در همين نَمَط در فصل بيست و يكم ، بو على فرمايد : « الْعارِفُ هَشٌّ « 1 » بَشٌّ ، بَسّامٌ ، يُبَجِّلُ الصَّغيرَ مِنْ تَواضُعِهِ كَما يُبَجِّلُ الْكَبيرَ ، وَ يَنْبَسِطُ مِنَ الْخامِلِ مِثْلَ ما يَنْبَسِطُ مِنَ النَّبيهِ . وَ كَيْفَ لا يَهِشُّ وَ هُوَ فَرْحانٌ بِالْحَقِّ وَ بِكُلِّ شَىْءٍ ، فَإنَّهُ يَرَى فيهِ الْحَقَّ . وَ كَيْفَ لا يُسَوّى ، وَ الْجَميعُ عِنْدَهُ سَواسيَةُ أهْلُ الرَّحْمَةِ قَدْ شُغِلوا بِالْباطِلِ . » « 2 »

--> ( 1 ) الْهَشُّ : الرِّخوُ الليِّن مِن كلّ شىْءٍ . خبزةٌ هَشَّةٌ : رِخوَةُ المَكْسِرِ . و يُقال : فلانٌ هَشُّ المَكْسِرِ أىْ سَهلُ الجانبِ فى ما يطلبُ عنده مِن الحوائجِ ، . . . و فلانُ هَشُّ الوَجهِ أىْ طَلْقُ الْمُحيّا ، . . . و فَرَسٌ هشّ العِنان أى خفيفُ العنان ، و أنا بِهِ هشٌّ بَشٌّ أىْ فَرحٌ مسرورٌ ؛ ( المنجد ) . و خواجه نصير هشّ و بشّ را به طَلْقُ الْوَجْه طيّب تفسير فرموده است . ( 2 ) شرح « إشارات » بو على ، طبع مصر ، جلد چهارم ، ص 101 ؛ و طبع سنگى ، پانزده صفحه به آخر كتاب مانده ؛ و معناى عبارت بو على اينست : « عارف ، گشاده رو و سهلُ الاريكه و ملايم و خوش صورت و بشّاش و متبسّم است ؛ از شدّت تواضع و فروتنى كه به همهء خلق خدا دارد ، افراد صغير و كوچك را محترم و بزرگ مىشمارد و تعظيم و تكريم مىكند ، به همان قسم كه افراد كبير و بزرگ را احترام ميگذارد ، و از شخص كم هوش و كودن چنان باز و گشوده مىشود كه از شخص زيرك و باهوش انبساط پيدا مىكند .